Tiyatro önerisi: "Kuçu Kuçu"

Özgü Namal ve Selen Uçer'in oyununu izlemek için geçen akşam Trump Towers'daydım....

Eski bir arkadaşınızla karşılaştığınızda en kaçınılmaz durumdur geçmişteki iyi veya kötü anıların ortaya dökülmesi. İşte oyun tam da bu konu üzerinden işleniyor.

Siz hiç, daha güzel, daha akıllı, daha dikkat çekici, bir arkadaşınızın çocukluk döneminizde gölgesinde kalıp, ondan intikam almayı düşündünüz mü?

Selen Uçer yani Meliha; aslında zengin bir adamla evlendikten sonra adıyla birlikte kendini, dış görünüşünü değiştiren Melda, ortak arkadaşları sayesinde Özgü Namal'ın yani Melis'in bütün özel hayatını öğrenir, zengin olan arkadaş, işsiz olan  arkadaşın eşine iş bulur, iyi niyetinden değil tamamen içinde kalan duyguları kusmak için bunu yapar.

Melda ve eşi, Melis ve eşini yemeğe davet eder, o sırada iş için bir yerde olan eşler gelene kadar geçmiş çoktan ortaya dökülür ve anlaşılırki öğretmen Melis için tüm yaşanılan her şey geride kalırken Meliha yani Melda için hiç de öyle olmamış. İki kadın arasında geçen bu iç çekişmeleri izlemek için gidilmesi gereken bir oyun kesinlikle.

Anne Bebek Dergisi 147. Şubat Sayısı

Volkan-Lale Solmaz çiftinin bonus kafa, şirin mi şirin oğulları Efe ile stüdyoya girdik bu ay. Efe ilk on dakika içinde kapak pozunu vererek, beni daha fazla yormayın lütfen dercesine bir daha bize poz vermek istemedi. Bizde henüz konuşamayan fakat mimikleri ile derdini anlatan Efe’yi dinleyerek, ilk verdiği pozlardan birini seçerek bu ayki kapağımızı hazırladık. Henüz ayakta uzun süre duramayan Efe bavulun üstünde sizce de güzel durmamış mı? Solmaz ailesine teşekkür eder, güzel günler dileriz.

Ayşe Kulin: "Edebiyat; işim, aşım, arkadaşım"

Bir çırpıda okuduğum kitapların başında gelir Ayşe Kulin'in yazdığı romanlar. İyi bir ailede ve her türlü kötülükten korunmuş olmasına karşın, erken gelen evlilikle ailesinden, yurdundan uzakta, sevgisiz bir ortamda hayat mücadelesi içinde kendini bulmuş biri aynı zamanda. Kadın, yazar, anne ve de babaanne olarak sahip olduğu birçok kimliğin hakkını vererek yaşayan Ayşe Kulin yazdığı romanlarla bizleri farklı dünyalara taşımayı başarabilmiş sayılı kadın yazarlarımızdan... 

İspanyol şarkıcı Monica Molina sahnedeydi...

Hayatımda ilk kez bir yabancı şarkıcıyı dinlemek için dün akşam Cemal Reşit Rey Konser Salonu’ndaydım.

Sürekli her tarafta çalınan hit şarkılar dışında yabancı şarkı/şarkıcılarla aram hiç yoktur. Nedeni yok, sevmiyorum… Neyse, gelelim bu konserin özelliğine…

Geçen sene bu zamanlar arkadaşım, “Bak sana ne dinleteceğim.” diyerek Monica Molina’yı açtı yolda giderken. Ben de “Aaa ben bunu biliyorum, Radyo Voyage şarkılarından” diye cevap verdiğim vakit anladımki ben yazı yazarken, iş yaparken Radyo Voyage’da Monica Molina’yı dinliyormuşum. İsmini o vakte kadar bilmiyordum tabi. Yağmur felaket yağıyordu, arabada trafikteydik ve İspanyol ezgileri çalıyordu…

O zamandan bu zamana kadar aralıklarla dinlediğim kişinin geçen günlerin birinde konserinin olacağını öğrendiğim vakit, iki bilet alarak arkadaşıma sürpriz yaptım. Ne de olsa o sever ve dinlerdi(k)!

Konserden müthiş zevk aldım, harikaydı, yine giderim dersem sizlere yalan söylemiş olurum. Radyoda çalan şarkılarını söylediğinde, sözlerine eşlik eder gibi salladığım başım, alkışladığım ellerim oldu ki bu anlar benim keyif aldığım zaman dilimleriydi. Zarif duruşu, yumuşak bir sesi vardı. Derdini anlatabilecek kadar ingilizcesi bir de bizlere “Merhaba, teşekkür ederim.” diyebilecek kadar Türkçe’si. Bir buçuk saate yakın sahnede kaldı ve ara vermedi. Piyano eşliğinde, çıplak sesle “Tanrım bu nasıl bir ses!” dedirten anları da oldu.

Mehmet Erdem konserinden izlenimlerim

“Bir Harmanım Bu Akşam” şarkısı ile başlayan bir Mehmet Erdem konseri için hafta sonu Jolyy Joker İstanbul’daydım… 

Mehmet Erdem’le ilk, -belkide birçoğunuz gibi- ben de “Herkes Aynı Hayatta” şarkısı ile tanıştım. Aradan uzun bir zaman geçtikten sonra da en doğru tabir bu olacak sanırım “Hakim Bey” şarkısı ile patlayınca “Aaa bu oymuş” cümlesini kurup, tüm şarkılarını dinlemeye başladım. Sonra bir daha bir daha  ve bir daha…

Saat geldi, Mehmet Erdem sahneye çıktı…
Dediğim gibi “Bir Harmanım Bu Akşam” şarkısı ile başladı ve peşpeşe hit şarkılarını söyledi. O sırada "Eee hepsini söyledi, ne kaldı geriye?" derken araya bir Yaşar, Neşet Ertaş şarkısı sıkıştırdı. Bir saat sahnede durduktan sonra “İmza günümüz vardı ve bugün bir konser daha verdik” diyerek yarım saatlik bir ara istedi. Bence çok çabuk oldu bu ara, gündüz olan aktiviteleri beni ilgilendirir mi, hayır! Belki de mekanın verdiği samimiyetten, kendisinin rahat duruşundan, dinleyici-şarkıcı ilişkisinin de samimiyetinden kuruldu bu cümle ama bahanesiz ara vermek daha iyi olurdu bence…

Tiyatro önerisi: "Aşka 103 Adım"

Bilindik bir soru ama cevabın “evet ya da hayır” oylaması sürekli değişen bir konu üzerinden işlenen bir oyun "Aşka 103 Adım". Evlilik aşkı öldürür mü?

Oyun, daha ilk günden evli bir çiftin zedelenen hikayesini anlatıyor. Bu evli çiftin Cihangir’deki, çatı katındaki tek odalı evine çıkabilmeleri için 102 merdiveni geride bırakmaları gerekiyor. 103. basamağın önündeki kapının ardındaki evde, mutlu başlayan mutsuzluklarla devam eden bir ilişkiyi izliyor olacaksınız.

Büyük bir aşkla evlenen bir avukat ve bir sanatçı…

Balayına gidemeyen çiftin evlerinin 102 basamağın ardında olması, eşyalarının zamanında eve gelmemesi, evin buz gibi olması, çatının delik olması, telefonun sadece küçücük camın önünden çekiyor olması, küçük eve haddinden fazla kira parası verilmesi, düğün fotoğraflarını kumda çıplak ayak çekilmesine olumsuz tepki veren ve ilk günden bir dava alan, bu yüzden de çok çalışması gereken titiz bir koca, pilav yapmayı bilmeyen bir eş, ilk günden eve gelen kayınvalide, kendi evine giremediği için çatı katından evine geçmek isteyen denizci bir komşu…