En değerli Jonglörlük malzemelerinin portakallar
olduğunu belirten başarılı bir isimle Cihangir’de buluştuk sizler için. Jonglörlük,
illüzyon, unicyle, clown oyunculuğu ve gösteri sanatlarının birçok uzmanlık
alanını bir araya getirerek “Kerem Eser Show” sahne performansıyla büyük ilgi gören
Kerem Eser yani çocukların tanıdığı nam-ı değer Bay Paytak ile keyifli bir
röportaj gerçekleştirdik. Söyleşimiz sırasında küçük bir gösteri yapan Kerem
Bey, herkes gibi bana da “Nasıl yani, bu nasıl oldu şimdi?” şeklinde cümleler
kurdurttu yaptığı küçük hamlelerle.
En zor sorudan
başlayarak bize kendinizi anlatmanızı istiyorum sizden. Bu işe nasıl
başladınız? Hobi olarak neden bu mesleğe merak sardınız ve sonrasında işiniz oldu?
Doksan bir yılı itibariyle görsel sanatlara ilgim baladı –ki on
yaşlarındaydım o zaman. Ancak dokümana dair hiçbir şey yoktu. İlk ilizyonla
başladım işe. Hatta ilk malzemem şaka dükkanlarında satılan kutulardandı. Hani
içinde bir şeyi kaybettiklerinizden. Sonra babam yurt dışı gezisinde bana birkaç illizyon malzemesi getirdi. Onlar da
beni iyice teşvik edince illizyona daha bir merak sardım. İlizyonda kendi
kendine bir şey yapmak çok zor. Dediğim gibi ne malzeme vardı ne de bir bilgi.
Tek bir parça için Ankara’yı talan ettiğimi bilirim. Bir oyun yapacağım ve tam
yuvarlak sürahi mi lazım bunun için. Tam yuvarlak olmalı. Bunun içinde
istediğimi bulana kadar dolaştığımı hatırlıyorum. Çok zorlandım yani. Dayım
benim dikkatimi çekmek için portakalları alır, jonglörlük yapardı. Derken babam
eve bir kasa portakal getirmişti bir gün. O gün benim bu işe başladığım gündür.
Dokusu, ağırlığı ve yumuşaklığı ile dört dörtlük bir jonglörlük malzemesidir
portakallar bu arada. Ne yapmam gerektiğini çizdim, düşüne düşüne de yaptım.
Okula götürür, portakallar patlayana kadar yapardım ki o zamanlar bu işin ne
olduğunu bile bilmiyordum. Jonglörlük kavramı daha yeni yeni bilinmeye başlandı.
Bizde bir de böyle bir durum var. Her şey zorlayıcı bir şekilde devam etti
yani.
Zor değil mi?
Mantığını ve matematiğini çözdükten sonra gerisi geliyor… Sonuç olarak kendimi
Jonglörlüğe daha yakın hissettim. Bir baktım jonglör oluvermişim 2-3 yıl
içinde. Dışarıda bile antrenman yapıyordum. İlk nubetlarımı pet şişelerden
yaptım. Yurt dışına giden herkesten malzemeler istedim. Yaklaşık beş yıl sonra
doksan altı yılında bir jonglör giderken nubetlarını bana bıraktı. Benim için
harika bir şeydi. Ayırmazdım yanımdan. Reklam tabelasından çember yaptırdım,
tabi kenarları kesik kesik olduğundan ellerim kanaya kanaya çalıştım. İnatla
devam ettim her şeye.
Siz aynı zamanda
kurumsal firmalara, çalışanlarına da eğitim veriyorsunuz. İçeriğinden
bahsedebilir misiniz?
İnsanların gündelik objelerle neler yapabileceklerini anlatıyorum özetle bu
eğitimlerimde. Yakın planda illizyon ama etkili oyunlar yapıyoruz. İllizyon ve
jonglörlükte aynı anda hem sağ hem de sol beyninizi kullanıyorsunuz.
Vücudunuzun iki yanını da kullanabilmeyi öğretiyor jonglörlük insana. İnsan
mutlu olduğunda, eğlendiğinde rahatlıyor. Eğitimlerimin amacı da bu oluyor.
Başarılı kadınlara hayranım ben ve bunu söylemekten hiç ama hiç
bıkmayacağım. O başarılı kadınlardan biri olan CNNTürk ekranlarından haftasonu bize merhaba diyen Pınar Esen ile keyifli
bir söyleşi gerçekleştirdik geçen gün evinde. Birçok şeyi konuştuk. Anne
Bebek Dergimizin Ocak sayısında okuyabilirsiniz. Şimdi röportaj
sırasında olanlara dönelim.
Okuldan çıktığında "Fotoğrafçı abla geldi mi?" diye bizi bekleyen Güney
oyununu bölemediğinden kapıda bizi Pınar Hanım, ekrandaki
samimi gülüşü ile karşıladı. Sonra iyi bir ev sahibi olarak bize kahve ikram etti. Bi kahvenin kırk yıl hatrı vardır diyerek başladık konuşmaya. Sohbetimiz sırasında yanımızda oturan Güney bizimle çok ilgilenmedi, çünkü kendileri annesinin telefonuyla oyun oynamaktaydı ve yenildiğinde ise "sesinizden rahatsız oldum" deyip bizim üzerimize atmaktaydı. Yendiğinde ise tüm çocuklar gibiydi. Tam da bu noktada, röportajımız bitmiş olduğundan, Güney'in keyfi yerinde olduğundan, dergi için güzel pozlar verdi bize. Biraz bizi zorladı öncesinde ama uyumlu ve söz dinleyen bir çocuk olduğundan tamamladık çekimleri de saatler sürmeden. Pınar Hanım şu cümleyi Güney'e okuyun lütfen. Ben onun saçlarına bayıldım, ne yakışıklı çocuk o öyle yahu :=) Geldiğimizde karşılamasa da giderken bizi kapıdan uğurlayan Güney'den biz bir türlü ayrılamadık çünkü röportajımız sırasında susan çocuk kendine geldi ve başladı anlatmaya. On dakikadan fazla kapı muhabbeti yaptık ama sonunda Güney'den bir şekilli kurabiye yeme sözü aldık. En kısa zamanda görüşmek üzere diyerek Pınar Hanım'a çooook teşekkür ederim.
